وقتی که جمعه فرا می رسد، انگار حس غریبی در دلم به انتظار می نشیند و چشمانم را به شوق دیدن یار باز می کند. وقتی که جمعه فرا می رسد، ای آقای من، دلم می خواهد که با پای پیاده همراه نسیم تا حریم زیبایت ، که همان جمکران عاشق و مقدس توست، بیایم، قطره های اشک را بر پهنه صورتم بنشانم و تو را همانند عاشقان فریاد بزنم. ای مهدی(عج)، تو ای مسیحای وجود، دیگر در فراق دوری تو دل هایمان آرام و قرار ندارد. پس ای مهدی(عج) ای خوشبوترین گل نرگس دنیا بگو که کی می آیی؟ که مژده آمدنت را همه جهانیان بدانند. ای مولا می شود که آیا من شاهد شکوه قامت زیبایت باشم و نغمه عشقت طنین انداز دل های خسته و تاریک ما باشد؟ تو را همانند رخساره ماه برخواب چشمانمان تماشا کنیم و صبا بوی آمدن تو را برای ما به ارمغان بیاورد؟ پس ای امام آخرین، بگو که کی ظهور می کنی؟ تو ای مهربان من، تو ای مرهم دل های شکسته، تو ای شفابخش چشم های خسته و بی تاب، بگو که کجایی و در کدامین جمعه می آیی؟

آقا نگاهت جای آهو هاست می دانم
دستان پاکت مثل من تنهاست می دانم

آقا دلت در هیچ ظرفی جا نمی گیرد
جای دل تو وسعت دریاست می دانم

آقا اگر تو بر نمی گردی، دلیل آن
در چشم های پر گناه ماست می دانم

جای سر انگشتان پور نورت، در این ظلمت
مانند رد باد بر شن هاست می دانم

ای کاش برگردی که بعد از این همه دوری
یک باره حس بودنت زیباست می دانم

کی باز می گردی، برایم بودن با تو
زیبا ترین آرامش دنیا ست می دانم

تو باز می گردی. اگر امروز نه ، فردا
از آتشی که در دلم پیداست، می دانم

سالی گذرد بی تو، مرا روز، بیا
جان سوخت، تو ای شعله جان سوز بیا 

لبریز شده کاسه صبرم بی تو
ای از همه غایب ای دل افروز بیا